Το "ποτάμι" της χρονιάς είναι γεμάτο στιγμές...

 Τα  " Μπλε αερόστατα"  έφτιαξαν φέτος το πιο όμορφο "ποτάμ", το ποτάμι της δικής τους χρονιάς. Γεμάτο αναμνήσεις, χαμόγελα, αγκαλιές και βάσεις για το επόμενο βήμα! 

 Κάθε νέα σχολική χρονιά ξεκινά σιγά-σιγά, σταθερά. Όπως κάθε σταγόνα βροχής πέφτει στο ρυάκι και το ρυάκι μεγαλώνει και γίνεσαι ποτάμι,έτσι γίνεται και με τις ομάδες μας .Στην αρχή τα παιδιά έρχονται σταδιακά λίγα-λίγα, όπως λίγη είναι και η ώρα παραμονής στο σχολείο τις πρώτες ημέρες. Με αυτόν τον τρόπο όλοι έχουν τον χρόνο και τον χώρο που χρειάζονται ώστε να προσαρμοστούν ομαλά χωρίς βιασύνη, με συναισθηματική ασφάλεια και σταθερότητα. Μέσα σε ένα ικανοποιητικό χρονικό πλαίσιο οι ομάδες συγκεντρώνονται και δένονται. Στα πιο μεγάλα παιδιά συνήθως αυτή η περίοδος κρατά ελάχιστα, γιατί οι περισσότεροι φίλοι γνωρίζονται ή γνωριζουν την διαδικασία. 

 Στα μικρότερα παιδιά χρειάζεται λίγο περισσότερος χρόνος μέχρι να γνωριστούν όλοι, να δεθούν με τις δασκάλες και τους καινούριους φίλους, να γνωρίσουν τον χώρο και γενικά να προσαρμοστούν με όλη αυτή την νέα και μεγάλη αλλαγή. Μόλις ολοκληρωθεί η περίοδος προσαρμογής η ροή στο "ρυάκι"  μας αλλάζει  γίνεται πιο έντονη. Αρχίζουν να χτίζονται σχέσεις, συνήθειες, ρουτίνες. Αρχίζουν  οι πειραματισμοί,οι προσπάθειες. Κάποια εμπόδια φεύγουν, κάποια κάνουν την εμφάνισή τους. Κάποιες φορές όλοι βρίσκουν την ισορροπία τους και κάποιες φορές η ισορροπία χάνεται ή προσπαθούμε να την κρατήσουμε. Όλα αυτά  τα κλιμακωτά στάδια μεταμόρφωσουν το "ρυάκι" μας σε "ποτάμι" ακόμη και σε "χείμαρρο ". Η μεγάλη μας διαφορά με αυτό το κομμάτι της φύσης είναι πως στο "ποτάμι" της κάθε σχολικής χρονιάς υπάρχουν περιθώρια για πισωγύρισματα, για λάθη και κυρίως για υπομονή. 

 Κάθε χρονιά είναι μια μεγάλη μετάβαση σωματική, νοητική και συναισθηματική για το κάθε παιδί ξεχωριστά. Μέσα στην χρονιά το παιδί  θωρακίζεται συναισθηματικά,μαθαίνει να αυτοεξυπηρετείται, να συνεργάζεται και να ελίσσεται μέσα στις διάφορες αλλαγές. Δημιουργεί τις πρώτες φιλίες  και χτίζει συναισθηματικούς δεσμούς εκτός αυτών της οικογένειάς του και πρώτη θέση παίρνει η δασκάλα του.Από το ατομικό παιχνίδι τα παιδιά οδηγούνται στο παιχνίδι σε μικρές ομάδες και ύστερα στο ατελείωτο ομαδικό παιχνίδι. Το "δικό μου" γίνεται "ανταλλαγή " και λίγο αργότερα "το μοιράζόμαστε ". Το αίσθημα της εξεύρεσης και της ανακάλυψης γίνεται πιο έντονο όταν οι φίλοι ανταλλάσουν ιδέες, πληροφορίες, εμπειρίες. Και όταν κάτι δεν πάει καλά είναι ωραίο να είναι εκεί το παρεάκι για βοήθεια. 

 

 Το κάθε παιδί χρειάζεται χρόνο, επιβράβευση, ενθάρρυνση, σταθερότητα και πάντα μια μεγάλη αγκαλιά να το περιμένει.